...Kur muslimanët jetojnë në ambiente të perëndimit, kjo qon drejt një asimilimi të jashtëzakonshëm të personalitetit musliman.

Ironia është se, muslimanët e rinjë, me origjinë perëndimore, janë më të guximshëm dhe më të sinqertë në besnikërinë e tyre ndaj rregullave të sheriatit, ata janë krenarë me to dhe nuk kanë turp të tregohen me to para njerëzve!

Muslimanët kanë migruar dhe janë vendosur në vende të perëndimit për një kohë të gjatë, dhe ky fenomen është shtuar vitet e fundit. Në disa raste, ky migrim mund të jetë i justifikuar me sheriat, mirëpo në shumicën e rasteve, këta migrues nuk janë vendosur në perëndim për arsye legjitime të sheriatit, por për vet tekat dhe epshet e tyre, apo për shkak të rrethanave të tyre personale dhe sociale.

Studimi i gjendjes intelektuale, sociale, etike dhe psikologjike të këtyre migruesve, duhet të jetë prioritet kryesor i qendrave Islame në perëndim, ashtu që ky studim - me Mëshirën e All-llahut - të formojë bazën për davet dhe programe edukative.

Një prej fenomeneve dominuese në bashkësinë Muslimane është dobësia, apo mungesa totale e identifikimit diferencues në besimin dhe sjelljet e tyre. Influenca (ndikimi) i ambientit perëndimor është më se i dukshëm në rastin e tyre, posaçërisht në mesin e të rinjëve, të cilët kanë lindur, janë rritur dhe edukuar në perëndim. Ky fenomen është një rezultat i pashmangshëm, i cili nuk ka nevojë të ekzaminohet, studiohet apo të vërtetohet. Ajo që duhet të vihet në peshojë dhe të shqyrtohet është çështja e aktivistëve Islamik në veçanti, shumë prej të cilëve nuk janë të "pastër" nga influenca e ambientit negativ. Një shembull do të mjaftojë rreth kësaj, e që është dështimi në zbatimin e përpiktë të shumë rregullave të sheriatit, posaçërisht në çështjet që kanë të bëjnë me gratë. Këtu nuk e kam fjalën për dallimin e njohur në mes të fukahave se, a janë fytyra dhe duartë avret apo jo, çështja është më serioze se kjo, sepse fatkeqësisht, në disa raste hixhabi është bërë jo më tepër se një teori, pa kurrëfarë substance në të. Është thjeshtë një formë e karakterit modern dhe civilizues, jo më tepër se një shami e hollë e cila mbulon një pjesë të flokëve, duke ia bashkangjitur veshjen e pantallonave të ngushta dhe mbajtjes së zbukurimeve dhe parfumeve nga më të ndryshmet. Përzierja, përshëndetja me dorë me jo-mahramët dhe prezentimi në sporte të përziera, janë çështje të cilat janë bërë normale, ndodhi të përditshme.

Nëse ndonjëri flet kundër gjërave të këtilla, ata shumë shpejtë do të akuzohen me të qenurit fanatik dhe ekstrem, dhe se janë injorantë ndaj realitetit të jetës në perëndim dhe rrethanave sociale në të cilat njerëzit jetojnë. Atyre do t´u thuhet se, janë duke shikuar drejtë Amerikës dhe Europës përmes syve të një Beduini të thjeshtë, i cili nuk ka fije mirëkuptimi dhe mendjehollësie. Kam dëgjuar njërin prej këtyre " mendimtarëve të ndriçuar " duke tundur duart para një audience të aktivistëve Islamik, duke u thënë atyre që të ngrisin standardet e tyre intelektuale dhe të jenë pozitiv në bashkëveprim me rrethanat e krijuara nga civilizimi modern, duke i paralajmëruar ata të mos jenë jo-fleksibël (të pandryshueshëm) dhe të bien në baltën e prapambeturisë dhe errësirës. Të gjitha këto ai i tha sepse kishte dëgjuar njërin prej aktivistëve duke recituar hadithin e të Dërguarit (SalAllahu Alejhi ve Selem): " Unë nuk i përshëndes gratë me dorë."[Transmetuar nga en-Nisa´i, hadithi nr. 4110]!

Ajo që me të vërtetë është e çuditshme është fakti se, mund të gjeshë disa prej këtyre mendimtarëve dhe daive, të cilët e konsiderojnë veten të autorizuar për dhënien e fetvave për justifikimin e këtyre dobësive, duke shtrembëruar delilin (argumentimin). Më kujtohet njëri prej këtyre sheikhëve bashkëkohorë, në një konferencë Islame në Amerikë, i cili e hapi ligjërimin e tij me një sulm të ashpër kundër organizatorëve të konferencës, të cilët kishin ndarë burrat dhe gratë, duke e kritizuar këtë "prapambeturi intelektuale" dhe "të menduarit primitiv" që ende është e përhapur në mesin tonë, bile edhe në Amerikë (!!). Në fund të fjalimit, organizatori i konferencës u ngrit për të komentuar, dhe ne menduam se ai do të mbrojë mënyrën se si gjërat ishin organizuar, mirëpo në vend të kësaj, ai pranoi "gabimin" e tij, u kërkoi falje vëllezërve dhe motrave, dhe tha se arsyeja e ndarjes ka qenë për shkaqe logjistike, e jo intelektuale. Ai premtoi se do të përmirësojë çështjen ditën e ardhshme, dhe e mbajti premtimin...!

Kur muslimanët jetojnë në ambiente të perëndimit, kjo qon drejt një asimilimi të jashtëzakonshëm të personalitetit musliman, shkatërrim të madh në ndjekjen e rregullave të sheriatit dhe tendencë të dukshme ndaj kërkimit të lëshimeve (opcioneve më të lehta), pa kurrëfarë kuptimi apo njohurie. Në shumë raste, përshkrimi i dhënë në Kur´an, reflektohet në këtë gjendje, ku All-llahu (Subhanehu ve Teala) thotë:

" Ka nga njerëzit që adhurojnë Al-llahun me mëdyshje (luhatshëm)..."
[El Haxhxh, 11]

Ironia është se, muslimanët e rinjë, me origjinë perëndimore, janë më të guximshëm dhe më të sinqertë në besnikërinë e tyre ndaj rregullave të sheriatit, ata janë krenarë me to dhe nuk kanë turp të tregohen me to para njerëzve!

Më kujtohet një vizitë e imja në një vis të SHBA-ve, në të cilin jetojnë shumë njerëz nga sekti i Krishterë Protestant, të quajtur Amish, të cilët besojnë se një prej arsyeve të mizeres në të cilën njerëzimi është duke jetuar, është civilizimi materialistik i cili është duke dominuar njeriun perëndimor dhe e ka fundosur në imoralitet dhe mëkatshmëri. Andaj, ata janë larguar nga shoqëria dhe kanë mohuar të gjitha format e civilizimit modern, duke iu shmangur përdorimit të të gjitha zbulimeve teknologjike moderne. Ata kanë formuar bashkësitë e tyre të veta, përfshirë këtu edhe shkollat nën mbikqyrje të kishës së tyre, dhe ata merren me bujqësi dhe blegtori, duke përdorur mjete primitive të cilat u qëdrojnë në dispozicion. Ata poashtu i shmangen pirjes së alkoholit dhe bërjes së zinasë! Është poashtu me rëndësi të përmendet se, gratë e tyre ende mbajnë rroba (fustanë) të gjata dhe mbuluese (të trupit), siedhe shami mbi kokat e tyre dhe ato nuk përzihen me burra. Përkundër faktit se, disa prej bashkëvendasve të tyre Amerikanë i shikojnë ata me përçmim, ata janë krenarë me principet dhe zakonet e tyre.

Unë nuk jam këtu për të analizuar fenomenin e kësaj bashkësie të Amishëve. Ajo që dua të them është se, këta njerëz, edhepse kanë parë që vendi i tyre ka arritur kulminacionin e zhvillimit material modern, ata janë larguar nga ata dhe janë duke i praktikuar besimet e tyre në mënyrë krenare. Pse ne Muslimanët - të cilët me bindje besojmë se, elhamdulilah, ne jemi duke pasuar fenë e vërtetë - nuk kemi fuqi të krenohemi me fenë tonë dhe të praktikojmë parimet e saja, t´i zbatojmë me përpikshmëri dhe t´i ngrisim kokat lartë duke qenë krenarë me besimin tonë, moralin dhe sjelljet?

Urdhëri për pasimin e rregullave të sheriatit është një prej mënyrave, përmes së cilës besimi i njeriut sprovohet. All-llahu (Subhanehu ve Teala) thotë:

" Ai është që krijoi vdekjen dhe jetën, për t’ju sprovuar se cili prej jush është më vepërmirë."
[El Mulk, 2]

Kjo fe është çështje serioze, nuk është shaka. Gjëja më e keqe, të cilën mund t´ia bëjmë vetes sonë, është që ligjet Islame t´i konsiderojmë si lojra, duke marrur vetëm ato të cilat i konvenojnë dëshirës sonë dhe epsheve tona, apo duke lejuar realitetin e këtij intelektuali të devijuar apo ambientit social të na bëhen udhërrëfyes, të cilat na diktojnë ç´kado që kanë dëshirë. Ne kemi argument të qartë në Kur´an, në të cilin nuk ka dykumptimësi apo hutim, sikurse thotë All-llahu (Subhanehu ve Teala):

" Kur All-llahu ka vendosur për një çështje, ose i Dërguari i Tij, nuk i takon (nuk i lejohet) asnjë besimtari dhe asnjë besimtareje që në atë çështje të tyre personale të bëjnë ndonjë zgjidhje tjetërfare."
[El Ahzab, 36]

Disfata (humbja) në pamjen e jashtme të njeriut është shenjë e disfatës së zemrës. Prandaj, i Dërguari i All-llahut (SalAllahu Alejhi ve Selem) ka paralajmëruar ashpër kundër kësaj, duke thënë:

" Kush e imiton një popull, ai është prej tyre."
[Transmeton Ebu Davudi në el-Libaas, hadithi nr. 3512]

Ahmad ‘Abd al-Rahmaan al-Swiyaan
[nga revista el-Bayaan, nr.155, Rexheb 1421, f. 74-75]