" Seid ibnu Amir el Xhumehij është njeri që bleu ahiretin me dunja,
 dhe preferoi All-llahun dhe Pejgamberin e Tij s.a.v.s. mbi çdo kend tjetër"
Historianët

I riu, Seid ibnu Amir El Xhumehij, ishte njëri prej atyre mijërave që kishin dalur në vendin e quajtur " Ten´im ", jo larg Mekkës, me ftesën e parisë kurejshite, që të jenë dëshmitarë të ekzekutimit me vdekje të HUBEJB IBNU ADIJIT, njërit prej sahabëve të Muhammedit s.a.v.s., të cilin e kishin zënë tradhtisht kurejshitët.
    Fuqia e tij e pafrenueshme rinore i kishte mundësuar të depërtojë në mesin e turmës, derisa arriti te paria e Kurejshit, ku ishate Ebu Sufjan ibnu Harb, Safvan ibnu Umeje e shumë të tjerë, të cilët shkonin në krye të kolonës. Kjo i bëri të mundur që ta shohë robin e kurajshitëve  të lidhur me pranga, ndërsa turma e grave, fëmijëve dhe e të rinjve e shtynin në drejtim të sheshit të ekzekutimit ( trekëmbëshit ). Këtë e bënin në shenjë hakmarrjeje ndaj Muhammedit s.a.v.s., pë të vrarët e tyre në betejën e Bedrit.
  Kur turma e madhe arriti me robin e saj në vendin e caktuar pë ekzekutimin e tij, i riu Seid ibnu Amir el-Xhumehij qëndroi me shtatin e tij të hedhur duke e soditur Hubejbin se si e çonin te trekëmbëshi, ku edhe ia zgjidhën prangat. Atëherë u dëgjua zëri i tij i fuqishëm dhe i qetë në mesin e ulurimave të grave dhe të fë mijëve, duke thënë:

" Nëse dëshironi, më lejoni t´i fali dy reqate para se të më ekzekutoni! "

Pastaj e pa Hubejbin se si u kthye kah Qabeja dhe i fali dy reqate. Oh sa bukur i fali dhe sa mirë i kompletoi! Pastaj e pa se si iu kthye parisë së popullit duke u thënë:

" Betohem në All-llahun, se sikur të mos kishit menduar se po e zgjati namazin nga frika prej vdekjes, do të isha falur më gjatë!"

Më vonë e pa me dy sytë e vet se si populli e masakronte Hubejbin për së gjalli, duke ia prerë një nga një gjymtyrët e trupit e duke e pyetur:

" A dëshiron që Muhammedi (s.a.v.s.) të jetë në vendin tënd e ti të shpëtoshë?!"

Derisa gjaku i shkonte si rrëke prej trupit të tij, Hubejbi përgjigjej:

" Betohem në All-llahu se nuk do të dëshiroja të jem i qetë me gruan dhe fëmijët e mi, nëse Muhammedi s.a.v.s. therret, qoftë edhe nga vetëm një therrë."

Kur i dëgjuan këto përgjigje prej tij, të pranishmit i ngritën duart e tyre dhe brohoritën me zë të lartë:

" Mbyteni, mbyteni!!!"

Pastaj Seid ibnu Amiri e pa Hubejbin se si e ngritte shikimin e tij nga qielli, e ai ishte mbi dërrasën e ekzekutimit, dhe lutej duke thënë:

" O Zoti im, mbyti ata, që të gjithë, dhe mos e përjashto asnjë!"

Pastaj dha shpirtë e në trupin e tij nuk mund të numëroheshin të rënat e shpatave dhe të goditurat e shtizave.

Kurejshitët u kthyen në Mekke dhe në rrëmujën e ndodhive të reja harruan trupin e Hubejbit dhe vrasjen e tij. Mirëpo, djaloshi i ri, Seid ibnu Amir el-Xhumehij, asnjëherë nuk e hoqi nga mendja Hubejbin. Hija e tij i paraqitej në ëndërr kur ai flinte, e kur ishte zgjuar ai e shihte hijen e tij. Gjithnjë e kishte parasysh fotografinë e tij duke i falur ato dy reqate,të cilat i fali në qetësi, ndonëse ishte para dërrasës së varjes, dhe gjithnjë i dukej se po e dëgjon zërin e tij, kur ai lutej kundër kurejshitëve dhe kishte frikë se mos do ta godasë rrufeja apo diqka tjetër nga qielli.
   Rasti i Hubejbit e mësoi Seidin për atë që më parë nuk e dinte. Mësoi se jeta e vërtetë është besim dhe luftë, dhe se për besimin dhe bindjen tënde vlen të luftosh deri në vdekje. Mësoi po ashtu se besimi i fortë bënë çudira dhe mrehullira. Seidi mësoi po ashtu se njeriu të cilin aq shumë e donin sahabët e tij, patjetër duhet të jetë Pejgamberi s.a.v.s. i përkrahur nga Qielli. Kur i pa dhe i kuptoi të gjitha këto, All-llahu s.v.t. ia hapi zemrën për Islam. Në një rast, derisa ndodhej në një tubim të madh, ai u ngrit dhe e shpalli distancimin e tij nga mëkatet e kurejshitëve, duke i braktisur idolet dhe bestytnitë e injorancës së tyre dhe e shpalli haptazi se ai e pranoi fenë Islame.

Më vonë, Seid ibnu Amiri emigroi në Medine, e shoqëroi Pejgamberin s.a.v.s., dhe ishte pjesëmarrës në betejën e Hajberit dhe në betejat e mëvonshme. Pasi që Muhammedi s.a.v.s. ndërroi jetë dhe kaloi në jetën e amshueshme, duke qenë i kënaqur ndaj tij, Seidi edhe pas vdekjes së tij s.a.v.s. mbeti shpatë e mprehtë edhe në kohën e Ebu Bekrit dhe Omerit r.a. Ai ishte shembull i rrallë i besimtarit, i cili kishte preferuar kënaqësinë dhe shpërblimin e All-llahu xh.sh. mbi epshet e shpirtit dhe kënaqësitë e trupit.

Të dy halifet e Pejgamberit s.a.v.s., e njihnin mirë Seid ibnu Amirin, besnikërinë dhe devotshmërinë e tij, e për këtë edhe i dëgjonin këshillat e tij. Në ditët e para të sundimit të Omer ibnul Hattabit, hyri tek ai dhe iu drejtua me këto fjalë:

" O Omer, të këshilloj të kesh frikë All-llahun në marrëdhëniet e tua me njerëzit, e jo të kesh frikë prej njerëzve në marrëdhëniet e tua me All-llahun. Fjala jote të mos vijë në kundërshtim me veprën tënde, sepse fjala më e mirë është ajo të cilën e vërteton vepra!
      O Omer:
      Bëhu i njëjtë pë të gjithë muslimanët, fatin e të cilëve All-llahu ta besoi ty, si ndaj atyre që i ke të afërt dhe atyre që i ke të largët. Dëshiroju atyre atë  që dëshiron pë vetveten dhe familjen tënde. Mos ia dëshiro të keqen atyre, ashtu si nuk ia dëshiron të keqen vetvetes dhe familjes tënde. Bëhu i qëndrueshëm në vështirësi, në emër të së vërtetës. Në rrugën e All-llahut mos u frikëso prej qortimit të askujt!"

Omeri pastaj pyeti:

" Kush mund ta bëjë këtë, o Seid?!"

Ai u përgjigj:

" Këtë mund ta bëjë njeriu siç je ti, të cilit All-llahu ia besoi fatin e ummetit të Muhammedit s.a.v.s. dhe në mes tij e All-llahut nuk është askush tjetër."

Pas kësaj bisede Omeri r.a. e ftoi Seidin që t´i ndihmijë atij, dhe i tha:

" O Seid, unë po të emëroj vali të Himsit (qytet në Siri)"

Seidi iu përgjigj:

" O Omer, pashë All-llahun, mos më drejto nga kjo botë e ta harroj ahiretin!"

Omeri r.a. i hidhëruar ia ktheu:

" C´është me ju?! Më keni varë në qafë tërë këtë barrë (hilafetin)- udhëheqjen e muslimanëve - e pastaj më leni vetëm!!"

Atëherë Seidi ia ktheu:

" Pasha All-llahun, nuk do të lë!"

Pastaj Omeri e emëroi vali të Himsit, dhe i tha:

"A të caktoj një pagë të rregullt? "

Seidi iu përgjigj:

" Çka të bëjë me të, o pris i muslimanëve?! Ajo çka më ndahet nga fondi i pasurisë së muslimanëve i plotëson nevojat e mija dhe më tepron. "

Pastaj shkoi në Hims... Nuk shkoi shumë kohë dhe erdhi tek Omeri një delegacion nga Himsi, në të cilin ai kishte besim të plotë. Omeri iu drejtua atyre me këto fjalë:

"Shkruani emrat e të varfërve të Himsit që t´u jepet një ndihmë, e cila do t´ua plotësojë nevojat më elementare të tyre."

Delegacioni e përpiloi listën e të varfërve dhe ia dorëzoi Omerit r.a., e në mesin e të varfërve gjendej edhe emri i Seid ibnu Amirit. Kur Omeri e pa emrin e tij pyeti:

" Kush është ky Seid ibnu Amir?! "

Ata iu përgjigjën: " Valiu ynë. "

Omeri pyeti përsëri:

" Valiu juaj i varfër ?! "
" Po, pasha All-llahun, kalojnë ditë të tëra e në shtëpinë e tij nuk ndizet zjarri. "- iu përgjigjën ata.

Duke i dëgjuar këto fjalë, Omeri qajti derisa lotët iu bashkuan në mjekër. Imori një mijë dinarë dhe i vuri në një qese dhe tha:

" Përcillnja Seidit përshëndetjet e mia dhe i thuani: ´Halifja i muslimanëve t´i ka dërguar këto të holla që t´i kryesh me to disa nevoja personale.´ "

*****

Delegacioni shkoi te Seidi dhe ia solli qesen. E shikoi atë dhe kur i pa dinarët filloi t´i largojë duke thënë:

" Ne jemi të All-llahut dhe tek Ai do të kthehemi! "

Ishte goditur sikur t´i kishte ndodhur ndonjë fatkeqësi. Kur e vërejti gruaja e tij nxitoi tek ai pë t´i dalë në ndihmë dhe e pyeti:

" Çka të ka ndodhur, o Seid?! A mos ka vdekur halifeja i muslimanëve?! "

Seidi u përgjigj:

" Jo, diç më e madhe se ajo."
" A mos kanë pësuar muslimanët disfatë në ndonjërën prej betejave të tyre?! "pyeti ajo prap
" Jo, diç edhe më e madhe.",iu përgjigj Seidi
" Çka mund të jetë më e madhe se kjo?! ", pyeti prap gruaja e Seidit
Ai u përgjigj:
" Ka hyrë në mua dunjaja që të ma prish ahiretin, dhe hyri e keqja në shtëpinë time. "
" Largoje atë! ", i tha gruaja e tij
" A do të më ndihmosh në këtë? " e pyeti Seidi
"Po. ",iu përgjigj ajo.

Seidi i mori dinarët dhe i ndau në qese të vogla e pastaj ua ndau muslimanëve të varfër.

*****

Pas një kohe të shkurtër Omeri shkoi në vizitë në Sham për të parë për së afërmi gjendjen e popullit. Pastaj arriti në Hims, i cili quhej "El-Kuvejfe" (Kufa e vogël), për shkak të ankesave të shumta të banorëve të Himsit ndaj valive të tyre, ashtu sikurse vepronin banorët e Kufës në Irak. Me rastin e ardhjes së Omerit r.a., banorët e Himsit kishin ardhur për ta përshëndetur, e ai i pyeti:

" Si sillet valiu juaj?"

Ata u ankuan në të dhe potencuan katër çështje, secilën më të madhe se tjetrën. Omeri tregon e thotë:

".. i bëra bashkë banorët e Himsit dhe valiun e tyre dhe e luta All-llahun që të mos më zhgënjejë në të, sepse kisha besim të madh në të. Kur u bënë së bashku tek unë, ata dhe valiu i tyre, u thashë:
" Për çka ankoheni në valiun tuaj? "
" Nuk paraqitet ne mes nesh vetëm pasi të kalojë një pjesë e mirë e ditës.", u përgjigjën ata
I thashë:
" Çka thua për këtë o Seid?"
Heshti pak e pastaj tha:
" Pasha All-llahun, nuk kam dashur të flasë për këtë. Mirëpo, pasi që po më pyetni, po ju tregoj. Familja ime nuk ka shërbëtor, për këtë unë për çdo mëngjes e përgatis brumin dhe e lë një kohë derisa të vijë e pastaj i gatuaj bukët. Pas kësaj marr abdes dhe dal në popull."

Omeri pastaj pyeti:

" Cila është ankesa juaj tjetër?"
Ata thanë:
" Askujt nuk i përgjigjet në ftesë gjatë natës."
I thashë:
" Cka thua për këtë o Seid?"
U përgjigj:
" Pasha All-llahun nuk kam dashur ta qes në shesh këtë. Unë ditën ia kam kushtuar nevojave të popullit, kurse natën e kam caktuar t´i bëjë ibadet All-llahut xh.sh."

Omeri pyeti prapë:

" Cila është ankesa juaj tjetër?"

Ata u përgjigjën:
" Nuk paraqitet te ne një herë në muaj."
" Çka thua pë këtë o Seid?", e pyeta
Ai u përgjigj:

" Nuk kam shërbetor, o udhëheqës i muslimanëve, dhe nuk kam rroba të tjera përveç këtyre që i kam në trupin tim. Këto i lajë një herë në muaj dhe i lë të thahen, e kur të thahen i veshi dhe dal në popull dikur vonë, nga fundi i ditës."

Pastaj Omeri r.a. pyeti përsëri:
" Për çka ankoheni në të tjetër?"
Ata u përgjigjën:
" Shumë herë thellohet në mendime kur rrimë së bashku, saqë nuk di se ku është."
E pyeta:
" Çka thua për këtë o Seid? "
U përgjigj:
" Isha dëshmitar i mbytjes së Hubejb ibnu Adijjit, kur unë isha jobesimtar. Ekam parë se si kurejshitët ia prenin gjymtyrët e trupit një nga një dhe i thonin: ´A do të dëshiroje që Muhammedi (s.a.v.s.) të jetë në vendin tënd?"
Ndërsa ai përgjigjej:
" Pasha All-llahun, nuk do të dëshiroja që unë të jem i qetë me familjen time e me fëmijët e mi, e Muhammedi (s.a.v.s.) të therret qoftë edhe vetëm sa një therrë. Betohem në All-llahun se çdoherë që më kujtohet ajo ditë dhe i bëj pyetje vetvetes përse nuk i dola në ndihmëm më kap frika se All-llahu s.v.t. nuk do të ma falë këtë dhe për këtë arsy kaloj në atë gjendje."

Pas kësaj Omeri r.a. tha:
" Falënderimi i qoftë All-llahut, që nuk më zhgënjeu në paragjykimet e mija bdaj Seidit"

Pastaj nxorri një mijë dinar dhe ia dhuroi Seidit për ti plotësuar disa nga nevojat e tij elementare. Kur i pa gruaja e tij tha:

" Falënderimi i qoftë All-llahut, i cili na liroi prej shërbimit tënd. Blej gjërat ushqimore dhe merre me pagë një shërbëtor."

Seidi ia ktheu:

" A ke prpozim më të mirë se ky?"

Gruaja pyeti:

" Cili është ai ?!"

Ai u përgjigj:

" Ia japim Atij që na i kthen, atëherë kur ne kemi nevojë shumë të madhe për të."/p>

Gruaja pyeti:

" Kujt ?!"
" Ia japim dikujt për All-llahun, si hua më të mirë." tha Seidi

Gruaja ia ktheu:
" All-llahu të shpërbleftë me të gjitha të mirat!"

Ende pa u larguar nga tubimi, dinarët i shpërndau në disa qese dhe i tha njërit nga familja e vet:
" Dërgoja këta dinarë të vejës së filanit dhe jetimave të filanit, të varfërve të familjes së filanit dhe atyre që kanë nevojë prej familjes së filanit."

*****

All-llahu qoftë i kënaqur me SEID IBNU AMIR EL-XHUMEHIUN. Ai ishte prej atyre që u jepte përparësi të tjerëve para vetvetes, edhe pse ai kishte nevojë për pasuri.