Të qenurit i gjykuar nga armiqtë e Ummetit, nga Kryqalinjtë okupues, siedhe nga miqt e tyre Shiitë Rafidi – dhe ata janë më meritues që të gjykohen në gjyq sesa ai, për shkak të krimeve që ata kanë bërë, të cilat kalojnë çdo imagjinatë. Nuk mund të pritet se njerëz të këtij lloji do të na shfaqnin çfarëdo lloji të pendimit publik (sh.p. të Saddamit) prej të gjitha besimeve dhe qëndrimeve që ka pasur. Në fakt, ne vërenim ndërprerje konstante të transmetimeve të dëgjimit të tij (sh.p. në gjyq), dhe kjo ndodhte secilën herë kur ai do të bënte ndonjë deklaratë e cila shkonte kundër interesave të okupuesve dhe shërbyesve të tyre!

Pyetja:

Sheikhu ynë, ju e dini – All-llahu ju bekoftë – intensitetin e sprovave të cilat është duke kaluar Ummeti Islam, dhe All-llahu është burim i Përkrahjes. Dhe ne e dimë, me siguri, shkallën e mundit dhe sakrificës nga ana juaj, duke iu përgjigjur dyshimeve dhe deklarimeve të shumta, andaj, ne nuk do të marrim shumë prej kohës suaj, me Lejen e All-llahut. Ne kemi dëgjuar dallime të mëdha në mendime rreth çështjes së mosbesimit të ish-kryetarit Irakian, Saddam Hussein. Kështu, prej vëllezërve ka që ndalohen prej deklarimit të tij si mosbesimtar, dhe bëjnë dua për të, përderisa ne jemi privuar nga çfarëdo lajm i besueshëm rreth tij, dhe ata e kanë referuar qëndrimin e tyre në verdiktet (fetuatë) e disa dijetarëve bashkëkohorë, dhe ata poashtu kanë qëndrim të tillë për shkak të disa shenjave të dukshme të pendimit nga ana e Saddamit, duke marrë parasysh injorancën e tij rreth bazave të Fesë, sie dhe duke marrë në konsideratë disa prej lajmeve rreth gjendjes së tij, të cilat sugjerojnë korrigjim nga ana e tij.

Në anën tjetër, kemi disa të cilët kanë insistuar në deklarimin e tij si mosbesimtar, duke bërë dua kundër tij që të hyjë në Xhehennem, etj. Ata argumentojnë qëndrimin e tyre duke treguar në mosbesimin e prerë nga ana e Saddamit, dhe nga mungesa e lajmeve të dëgjuara nga ata rreth ndonjë pendim të vërtetë. Kështu, ata pohojnë se gjykimi ndaj tij mbetet gjykimi i kufrit (mosbesimit), dhe ata thanë se është e domosdoshme për të që ai publikisht ta shpallë pendimin e tij, ashtuqë ne të ndalemi nga tekfiri (të shpallurit mosbesimtar) ndaj tij. Përdnryshe, ai mbetet mosbesimtar kundër të cilit ne bëjmë dua.

Dhe për shkak të besimit tonë të madh në mendimet dhe fetuatë e juaja, dhe nevojës tonë të madhe për një fjalë të vendosur, shpresojmë prej All-llahut që udhëzimin tuaj ndaj nesh t’a shndërrojë në kodra në shkallën e veprave tuaja të mira. Dhe nuk është e fshehur prej jush që, neve na nevojiten disa sqarime, bashkë me argumente, All-llahu na bekoftë me ju, dhe të përfitojë rinia e këtij Ummeti prej jush, dhe të na bëjë neve prej atyre që e dëgjojnë deklaratën dhe pasojnë të mirën në të.

Përgjigje:

Falënderimi i takon All-llahut, Zotit të Botrave.

Nuk është me vend, e as e lejuar, që të ndalohet së deklaruari me mosbesim (kufr) Partia Socialiste Arabe Ba’th, siedhe kufirin e atyre që adoptojnë besimet e tyre dhe haptazi thërrasin në konceptet e saja.

Sa i përket vet personit Saddam Hussein, dhe çështjes se a mbanë gjykimin e kufrit apo jo, unë shoh se njeriu ka hyrë në një fazë të të qenurit në një gjendje dyshimi, gjë që neve na ndalon nga bërja specifike e tekfirit mbi të, dhe, si rrjedhim, të gjykojmë që ai të jetë prej banorëve të Xhehennemit. Dhe këto dyshime që e rrethojnë atë janë të shumta, dhe janë prej këndvështrimeve të ndryshme:

• Të qenurit e tij prej atyre që nxiste në Xhihad kundër Kryqtarëve okupues në vendin e Irakut, dhe ky qëndrim i tij ishte prej faktorëve të shumtë të cilët e sollën atë më afër kurthave të xhelatit, dhe ky qëndrim do të mbahet mend në histori, dhe ai do të falënderohet për këtë;
• Përpikshmëria e tij që të kryej Namazet në kohët e tyre, edhe kur ishte në mes të marrjes në pyetje në gjyqet e taghutëve, ku ai do t’a ndërpriste dëgjimin dhe ngritej për tu falur;
• Shqiptimet e tija të përsëritura të kushtrimeve rreth fesë dhe Islamit – kushtrime këto të cilat tërësisht kundërshtojnë parimet dhe manerizmet e Partisë Socialiste Arabe Ba’th;
• Përpikshmëria e tij në mbajtjen e Kur’anit të Fisnik me të, çdo herë kur paraqitej në gjyq, apo në media, sikur dëshironte t’i thotë popullit: ‘Ja! Unë besoj në këtë Libër, dhe në tërë atë që gjendet në të! Dhe unë do të vdes me këtë besim!’;
• Të qenurit i gjykuar nga armiqtë e Ummetit, nga Kryqalinjtë okupues, siedhe nga miqt e tyre Shiitë Rafidi – dhe ata janë më meritues që të gjykohen në gjyq sesa ai, për shkak të krimeve që ata kanë bërë, të cilat kalojnë çdo imagjinatë. Nuk mund të pritet se njerëz të këtij lloji do të na shfaqnin çfarëdo lloji të pendimit publik (sh.p. të Saddamit) prej të gjitha besimeve dhe qëndrimeve që ka pasur. Në fakt, ne vërenim ndërprerje konstante të transmetimeve të dëgjimit të tij (sh.p. në gjyq), dhe kjo ndodhte secilën herë kur ai do të bënte ndonjë deklaratë e cila shkonte kundër interesave të okupuesve dhe shërbyesve të tyre!
• Njeriu mund të ketë arsyet dhe strategjinë e tij për të mos shpallur pendimin e tij përmes medieve publike dhe pranimin e hapur të gabimeve të tija të mëparshme, dhe të pranuarit se ka qenë në devijim. Kjo mund të ndikonte në fuqinë e rezistencës dhe Muxhahidëve, duke i përçarë ata, dhe duke i dhënë okupuesve dhe miqve të tyre arsyetim për të kryer edhe më tepër krime lufte kundër vendit dhe popullit të tij. Ose, mund të u jepte arsyetim për ta gjykuar me dënimin që ia shqiptuan se fundi, dhe kjo është një pikë vështrimi që duhet marrë në konsiderim;
• Njeriu i është nënshtruar të gjitha llojeve të sprovimeve, nënçmimeve dhe torturave – të gjitha këto që e largojnë atë nga kategoria e të qenurit taghut, dhe në vend të kësaj, e bëjnë atë të dobtë, rob të shtypur, duke shpresuar në Mëshirën e Zotit të vet. Kështu, këto sprovime, posaçërisht ato të rëndat, shlyejnë mëkatet e njeriut, dhe e pastrojnë atë prej tyre, sikurse kanë treguar tekstet e Sheriatit.

Këto pikë të ndryshme, kur të përmblidhen, janë ato që mua më bën të them se njeriu tani është në një gjendje dyshimi, gjë që na pengon neve që të bëjmë tekfir specifik mbi te. Dhe ajo që më së tepërmi mund të thuhet rreth tij është se, situata e tij është e dyshimtë nga të gjitha këndvështrimet: duket si kufër nga një këndvështrim, dhe e kundërta me këtë (sh.p. e kufrit) nga një kënd tjetër. Dhe kufri i dyshimtë nuk e refuzon Islamin e qartë, dhe të ngjashmet me të nuk e anulojnë Islamin e hapur, ashtu sikur Islami i qartë dhe i hapur nuk anulohet veçse me kufër të qartë dhe të hapur, mu ashtu sikurse deklarojnë tekstet dhe parimet e Sheriatit. Dhe prej dijetarëve të hershëm ishin ata të cilët do të përmbaheshin nga të shpallurit e dikujt si kafir, nëse fjalët e tija do të interpretoheshin si kufër nga 99 kënde, dhe nuk do të interpretoheshin si të tilla nga një kënd, për çka edhe kjo shpie në nxitim për bërje tekfir, e që një veprim i tillë i gabuar, duke shpier në rezultate të cilat nuk janë për lavdërim!

Si shtesë, unë nuk e shoh të jetë urtësi – në këto kohë të rënda të cilat është duke i përjetuar Ummeti, posaçërisht në Irak – që të flasim plogësht për këtë njeri, dhe që haptazi t’i shfaqim gabimet e tija, dhe të gjykojmë mbi të si mosbesimtar dhe renegat, posaçërisht pasi ka arritur në gjendjen e tij të dobësisë, dhe është zhveshur nga të gjitha karakteristikat dhe lukset e tija të së kaluarës, ashtu që të mos u japim ende arsyetime Kryqtarëve okupues dhe shërbyesve të tyre që të vazhdojnë me krimet të cilat ende janë duke i bërë!

Nuk është për të marrur me mend që ne të marrim pjesë me Kryqtarët okupues – në krye me tiranin Xhorxh Bush – dhe shërbetorët e tyre të pabesë Rafidi Shiit, në gëzimin e tyre kolektiv rreth gjendjes së këtij njeriu!

Edhe ata vëllezër të cilët kanë dalluar me ne rreth statusit të këtij njeriu, ne shohim se më e përshtatshme për ta është që të heshtin, dhe të mbajnë besimin (sh.p. qëndrimin) e tyre në vete, ashtu që ata të mos bëhen ndihmëtarë të paprirë të kriminelëve okupues dhe skllevërve të tyre të pabesë sa i përket asaj që ata bëjnë prej krimeve ndaj të drejtave të robërve Muslimanë të All-llahut në tokën e përgjakur të Irakut – duke ia varur të gjitha arsyetimet e tyre në varësen e Saddam Husseinit!

Diskusioni rreth kufrit të Saddam Husseinit, apo mungesës së tij (sh.p. të kufrit), pasi ka arritur nivelin aktual të vëmendjes, nuk duhet të konsiderohet më si i dobishëm. Në fakt, dëmi i tij është më i madh sesa dobia, dhe (sh.p. ndërkohësisht) ka tiranë dhe kriminelë që ende veprojnë të lirë, duke shfaqur kufër të hapur dhe tejkalim kufinjësh dhe tirani, të të gjitha llojeve. Prandaj, t’i drejtojmë shigjetat tona drejt tyre, pasiqë nuk është cilësi e burrërisë që të luftohet kundër të vdekurit dhe kundër atyre të cilët esencialisht konsiderohen të vdekur, duke lënë taghutët e gjallë të kufrit dhe tiranisë që të përhapin trazira në tokë!

Kjo është përgjigja ime ndaj kësaj pyetjeje, dhe thirrja jonë e fundit është, të gjitha falënderimet i takojnë All-llahut, Zotit të Botrave.